ఓచిన్ని ఆశ !!

ఏమిటీ ఆలోచన? ఎప్పటిదీ నిష్యబ్దం?
ఎందుకీ ఆవేదన? ఎక్కడిదీ ఆక్రోశం?

ప్రేమే వీటికి అంకురార్పణ చేసిందా?
లేక ప్రేమున్న చోటకు ఇవి చొచ్చుకు వస్తాయా?

నా నిష్యబ్దపు ఆలోచనల్ని ఆవేదనే ఆక్రోశంగా చీల్చుకు వచ్చింది.

ఈ వేదనకి మూలం ఆవేదనా?
మరి ఈ ఆవేదనకీ మూలం.......?

వెలకట్టలేని అమూల్యమైన ఆ "మూలం"
ఏమూల నుండో ఈ మూల చూస్తూ వుంటుందనే "ఆశ" ఏమూలోవుంది.

అందుకే....
కన్నీరు ప్రవాహమౌతున్నా, ఆ ఉధృతిలో మునిగిపోకుండా
"ఆశ" అనే తెరచాపను పరిచాను.
ఈ స్థితికి ఉషోదయం ఉందోలేదో ప్రస్తుతం తెలియదుకానీ,
పరిస్థితిననుసరించాననే ఆత్మసంతృప్తిని మాత్రం మిగుల్చుకున్నాను.

తరచి తరచి చూస్తే.......

కంటికి నిద్ర కరువయ్యింది,
ఆశకి శ్వాస కరువయ్యింది,
మనసుకి మమత కరువయ్యింది,
వయసుకి వలపూ కరువయ్యింది,
నోటిమాటకు పాట కరువయ్యింది,
నటనమయూరికి ఆట కరువయ్యింది,
ఉదయానికి తూరుపు కరువయ్యింది,
హృదయానికి స్పందన కరువయ్యింది,
చూపుకు గమ్యం కరువయ్యింది,
రేపుకు ఆశ కరువయ్యింది,

నాలో ఏమున్నాలేకున్నా,నువ్వూ నీనవ్వూ ఎప్పటికీ నిలిచేవుంటుంది.
తరచి తరచి నానుండి ఎన్ని వెలికి తీసావు,మరెన్ని దూరంచేసావు !
కానీ....
ఇహ నువ్వెంత తరచినా వచ్చేది మిగులున్న నీమీద నాకున్న ప్రేమే !!!

ఎవరీమె?

కన్నులు తెరిచి చూచేసరికి ఎదురుగా సాత్షాత్కరించిందీ ఓ ముగ్ధ మనోహర సౌందర్య రాశి.
నా ఈ లౌకిక చక్షువులకు ఆమెను మొత్తంగా చూసే శక్తి లేదు.

ఏర్రని సూర్యుడే ఆమెకు సింధూరమై మెరవగా,
ఇంద్రధనసులే ఆమె కనుబోమలై తీరగా,
కలువ రేఖలే వెలుగురేఖల కనులుగా,
కారుణ్యపు చీకటులే కాటుకై దిద్దగా ,
సంపంగుల సందడులే నాసికమవగా,
వెండివెన్నెలల నెలరాజే ముక్కెర కాగా,
పూరేఖలు పొదివిన మధువులే పేదవులవగా,
జల జల రాలే జలపాతాలే జూకాలవగా,
సహస్ర శంఖానాద రూపమే గ్రీవముగా,
విశృంఖ హిమపర్వతములే వక్షముగా,
గగన వీధులే మేని మధ్యమముగా,
పలువరసల పాలపుంత మారి నాభికాగా,
చతుషష్టి కళలే జంఘములవగా,
అలల అలజడులే ఊరువులవగా,
ఖగోళాల కదలికలే సిరిమువ్వలు కాగ,
త్రికాల పడగతులే పాదములవగా,
ప్రేమాక్షర నక్షత్రాలే హారమవగా,
వసంతపు మధురవాణియే వేణియ కాగా,
జనన మరణాల జాతులే జడకుప్పెలుగా,
కాలనిర్మిత భవబంధాలే గాజులుగా,
పచ్చదనపు పచ్చికపై పసిడిపూలు నేసిన చీరను కట్టగా,
రవలించే మురళి గానం రవిగాంచని రవిక కాగా,

ఆమెను చూచిన నా కర్మ చక్షువులు,నిష్కామకర్మోపాసనకై చూడగా,
ఆమె ఓ కదిలే విద్యుల్లతై అంతర్దానమయ్యింది.